Vrouwenvoetbal is hot.



'Gaan!' BNNVARA npo1 3-7-2019

Vrouwenvoetbal, in mijn jeugd was dat iets waar mannen besmuikt om lachten. Een zielige poging die hooguit een meelijwekkend applaus kreeg. Alsof je demente oma nog een wurm kon kleien bij de dagbesteding, ‘Goed gedaan hoor!’ Nee, dat was het domein van het masculien geweld, de testosteron spetterde om je oren. En wij, wij mochten bier brengen en troost na verlies.

Ik hou er niet van, niet om naar te kijken en doen al helemaal niet. Ik duik weg voor ballen en als ik ze heb schiet ik ze alle kanten op behalve de goede. En als mensen er over praten verandert dat door onmetelijke saaiheid steevast in een hoge aanhoudende piep tot het onderwerp weer interessant is.

Maar plotseling waren daar de leeuwinnen, ze kwamen voor mij als uit het niets. Van der Gracht heeft vroeger bij mijn jongste in de klas gezeten, ik was het blonde kind allang vergeten. Maar daar waren ze en ze maakten indruk. Zo zag ik zag ze vorige week Italië inmaken. Het ging een beetje alsof je de kat een pilletje moet geven, 25 mislukte pogingen, maar uiteindelijk zit hij er wel in. Het was wat. De mannen om mij heen zag ik spartelend tegengas geven. ‘Ik kijk er niet naar als ik het zelf beter kan.’ hoorde ik. De man in kwestie zat er blijkbaar niet mee dat zijn conditie die van een gecastreerde kater met obesitas was. Geen enkel zelfinzicht ,maar wel wetende het recht te hebben over voetballende dames heen te mogen walsen. En als ze dat niet deden dan wel werd de seksuele aantrekkelijkheid van de dames een punt. ‘Zou je het op Miedema kunnen? Martense is wel een lekker wijf, he he he...’ Verbaasd werden deze mannen omver geblazen. De leeuwinnen waren goed, populair en dwongen af serieus genomen te worden. En ook die blatende mannen gingen om en bespraken de wedstrijden enthousiast na op kantoor.’Van der Zande moet er uit, Beeresteyn moet in de opstelling.’ ‘Zij’ veranderde in ‘wij.’ Wij hadden gewonnen.

En plotseling keek ik ook voetbal. Waar ik technisch naar keek, ik had geen idee. Totaal ongehinderd door enige kennis leefde ik mee. En met mij de rest van Nederland. Ik zag er hoop in, hoop voor kleine meisjes. Wat een geweldige boodschap kregen zij, je doet niet onder voor die kerels. Als je wil en je hebt het in je, kun je dit later ook bereiken. Dan mag je lippenstift dragen en een rochel op het veld geven. Dan gaat het er niet om hoe rond je billen zijn, maar hoe sterk de spieren in je kuiten. En daar zul je bewonderd om worden, zonder ironie. Onze lijven zijn anders dan die van die mannen, maar je kunt niet meer om ons heen. De leeuwinnen zijn stoer. Meiden, de wereld ligt voor jullie open, helemaal!

En wat wij in het betaalde voetbal beter doen dan bij die mannen. Je seksuele geaardheid mag bestaan. Je vriendin mag gewoon op de tribune zitten en je aanmoedigen, niemand die daar iets lulligs van vindt. Nou kom daar maar eens om bij de heren, geen kasten genoeg om je in te verschuilen.

Lieve leeuwinnen, ik hoop heel hard dat jullie de finale halen en ook daar weer winnen. Jullie mogen naar de olympische spelen en worden misschien wereldkampioen. Maar al maken jullie geen enkel doelpunt meer, de dikke winst is al binnen. Gefeliciteerd, dit maakt een wereld van verschil voor het zelfbeeld van onze jeugd.  

En ik? Ik koop een doos oranje tompoezen en vier de victorie, thuis op de bank. 

Comments
* De e-mail zal niet worden gepubliceerd op de website.