Tunnel


10-4-19 BNNVARA npo1, 'Gaan' Morad Aloukili

Ze hebben het door, mijn gang onder de wijk Lombok in Utrecht is gevonden, shit. Drie jaar heb ik gegraven, mijn startpunt was een put. Ik ben op een dag stilletjes onder de deksel gekropen. De clown van IT kwam ik gelukkig niet tegen, ik een hekel aan clowns, slechts een oude rat die me meewarig aankeek. Ik ben gewoon begonnen.

 Niemand merkte dat ik steeds een paar emmers zand omhoog bracht. Zandbakken bij scholen en speeltuinen heb ik aangevuld, parkietenkooitjes en kattenbakken heb ik voorzien van nieuwe laagjes zand en grit. Onzichtbaar, gekleed in het uniform van de oude mensen, de beige vormeloze regenjas. Niemand ziet je meer na de menopauze, je vervaagt, wist je dat?

 Meter na meter heb ik gegraven, een tunnel van achttien meter lang werd het. Mijn bedoeling was een onderaardse stad te creëren. Een enorm gangenstelsel moest het worden, met winkelcentra, parkeergarages, scholen en vooral woningen, heel veel woningen. Een gebrek aan licht zou er zijn, maar daar zou ik nog wel wat op bedenken.

Iedere afgestudeerde jongere, iedereen die na een scheiding of om welke reden dan ook een huis zoekt zou ik tevreden stellen, nee sterker, gelukkig maken. Voor een prijs waar mensen uit Almere jaloers op zouden zijn, een schijntje. Geen vier ton voor een schamel appartement, geen zes voor een huisje met vermolmde kozijnen. Ze kunnen kiezen voor een sociale huurprijs of een schappelijke koopsom. Iedereen blij, lang leve ondergronds Utrecht, ruimte genoeg.

 Veel ruimte is er voor asielzoekers en veel rust. Geen plek is er voor politieke engbekken, radicalen en haters van wie of wat dan ook. They can stay up!

 De huizen wankelde een beetje door mijn actie, men rook een kleilucht. Wat er aan de hand was wisten ze niet, er werd onderzoek gedaan. Mijn eerste aanzet werd ontdekt. Al mijn grootse plannen zag ik de mist in gaan.

 Er was opeens veel politie en een karretje van de explosievendienst. Wat ze ook vonden, er waren geen wapens, geen terroristen. Er werden geen ladingen drugs gevonden en er was geen illegale vrouwenhandel . Ik stond er, maar niemand zag me. troosteloos met een emmertje zand in elke hand. ‘Gaat u opzij mevrouw, wij doen onderzoek, u staat in de weg. Gaat u toch gewoon naar huis.’ De mensen van de pers passeerde mij, ik probeerde ze aan te spreken, mijn woord te doen, maar ze hoorden me niet. Even keek een mevrouw van omroep Max uit haar ooghoeken naar mij,  ze aarzelde maar ze besloot toch maar door te lopen. Uiteindelijk vertrok ik naar huis. Ik zag op televisie en ik las in de krant wat ze vermoedde gevonden te hebben, het leek in niets op wat ik bedoeld had.

 Nu beraam ik nieuwe plannen. Een stuk Noordzee droogleggen misschien, de emmertjes heb ik al. 

Comments
* De e-mail zal niet worden gepubliceerd op de website.