Tijd


Tijd,  Gaan! npo1 bnnvara 19-06-2019


Tijd is relatief, heb ik vroeger op school geleerd, Einstein had er een theorie over. En waar dat het is!

Ik heb geleerd dat twee minuten erg lang duren in een kermistractie waarin halverwege de rit iemand geroepen heeft dat hij moet overgeven. Ik heb ook ondervonden dat als je vriendje je kust diezelfde twee minuten intens beleefd worden, maar dat een dag met hem zo voorbij is. Hoe dan?

O ja, weet je nog de schoolvakanties van vroeger? Uur na uur sleepten de schooldagen zich voorbij, tot hij er eindelijk was, de grote vakantie. Een zee van vrijheid, zon en tijd. Die paar weken vrij van plicht duurden schier oneindig. Er leek werkelijk geen einde aan de mogelijkheden te komen. Een vlot bouwen, buiten eten met je bord onder een boom, naar de Efteling mogen. En nu? Onze vakantietijd lijkt aan ons te ontglippen als water door een doucheputje. Voor je het weet vragen ze op kantoor hoe het was en heeft er na het standaard ‘Ja leuk, mooi weer gehad.’ niemand meer belangstelling. Tegen de eerste koffiepauze is de stress weer in je schouders getrokken en zijn de herinneringen aan de zonsondergang op Bali vaag geworden als een foto in een koffer op zolder.

Mijn opa vertelde mij vroeger dat tijd snel ging en nog sneller naarmate je ouder werd. Dat leek mij onmogelijk. Ik schreef het toe aan zijn perspectief. Hij moest elk uur beleefd hebben, net als ik, maar terugkijkend was het veranderd in een massa aan ervaringen die niet overzichtelijk meer was. En nu is mij dat overkomen, als uit het niets liep ik plotseling met mijn kleinzoon aan de hand in Artis. Ik zag mijzelf weerspiegeld in het raam waarachter een gorilla een ei pelde. Ik kom serieus net van de middelbare school, ik heb nog niet eens definitief bedacht wat ik wil worden als ik groot ben. Nu ik enig idee heb wat ik zou willen zie ik dat zelfs mijn dochter die keuze al niet echt meer heeft. Jonglerend met stofzuigen, luiers, schoolboeken en werk.

 Mijn leven ontglipt me. Ik leef het zoals het leven naar mijn mening geleefd moet worden, intens. Ik heb gereisd, ben gekust, en heb van alles geleerd. Ik ben uit een vliegtuig gesprongen en heb mijn ayahuasca ceremonie beleefd. ( waarbij ik mijn tijdsbesef heel even los kon laten, dat wel ) Ik heb het moment ervaren mijn eigen pasgeboren baby in mijn armen te mogen houden. Mijn hart is gebroken, ik ben geslagen en vernederd. Het is allemaal voorbij gekomen. Maar bovenal ben ik blij dat ik liefgehad heb, al die prachtige mensen op mijn pad. En nu dieper en mooier dan ooit.

Het verleden en de toekomst bestaan niet. Er zijn alleen momenten van zijn die je niet vast kunt houden. Hoe verder ik kom des te meer aanvaard ik dat dat het feit is. Kijk mamma, met losse handen! We rollen met mijn allen van de heuvel af, het verdorde gras biedt geen soelaas, geen hakken om in het zand te zetten. Bezit, schoonheid alles verliezen we onderweg hoe veel we ook hebben en hoe krampachtig we ons er aan proberen vast te klampen. Uiteindelijk bereiken we allemaal de onderkant van de heuvel. Daar worden beloftes en voorspellingen over gedaan. Daar liggen onze grootste angst en meest intense hoop gebroederlijk naast elkaar op ons te wachten. Kwetsbaar zullen we zijn als we dat punt bereiken, maar hoe dan ook hebben we de reis gedeeld met al wat leeft.

En nu, nu is het tijd om een nieuwe dag te beginnen. Pak hem, leef hem, fijne dag!

Comments
* De e-mail zal niet worden gepubliceerd op de website.