Sophie


Radiocolumn 'Gaan! NPO1 BNNVARA 21-08-2019'

Een uur had ze Sophie, elke dag om half een. Ze had vandaag geen zin om het met de anderen door te brengen. Het weer was mooi en ze liep op haar knellende pumps richting een bankje in het groen. Even weg van de druk en de stapel werk die nooit kleiner werd. Onder haar arm had ze een zakje met haar bruine boterhammen van thuis. Geen trendy salade en shake. Brood met kaas en een flesje melk. Een uur was kort, dus ze had haast, haast om tot rust te komen.

Er zat al iemand op haar plekje, zag ze. Het volgende bankje was veel verderop en met haar strakke rok in het gras gaan zitten was geen optie. Ze groette de vrouw naast haar terloops en ze ging zitten.  ‘Die is niet tof, als ze maar niet praten wil. Please laat me in vrede mijn broodje kaas eten, even maar.’ dacht ze. De vrouw naast haar droeg verschillende lagen kleding, haar haar had ze in een slordige paardenstaart en op schoot had ze een tas van een supermarkt waar van alles in zat.

Sophie probeerde te ontspannen, ze keek door haar wimpers naar de eendjes en de schittering van het water. ‘Ik zou moeten leren mediteren, misschien zou de spanning tussen mijn schouderbladen verdwijnen. Ik zou meer moeten sporten misschien, mijn dijen lijken dikker, of komt het door deze rok?’ Ze nam een hap van haar broodje. Het bleef steken in haar keel, ze probeerde te hoesten. Haar brood en melk vielen op de grond. Shit, dat was benauwd, ze kreeg het niet weg. De vrouw naast haar stond opeens achter haar en omhelsde haar. Ook dat nog. Met een paar flinke drukken op het middenrif van Sophie kwam het stukje brood los. Ze hapte naar adem.

‘Je hebt te veel haast, brood heeft aandacht nodig.’zei de vrouw, die weer rustig was gaan zitten met haar plastic zak op schoot. ‘Je denkt dat je nooit tijd hebt hè, weet je, je hebt het fout.’ Sophie veegde de tranen uit haar ogen, ze zag zwarte vegen make-up aan haar hand. ‘Ik heb het druk, ik heb maar even pauze.’antwoordde ze verontschuldigend. ‘Je hebt geen tijd om te eten en je hebt niet tijd genoeg op je werk. En de klok tikt,  je hebt zelfs al bijna geen tijd meer voor een baby.’ Sophie keek de vrouw aan,’Hoe weet jij..’ Ze pakte haar zakje brood van de grond, oneetbaar er zat zand in. Ze besloot het aan de eendjes te geven die er kwetterend blij mee waren. ‘Tijd bestaat niet. Dat bedenk je allemaal zelf. Daar, in dat hoofd van je. Fuck die deadline meisje, haal adem.’Ze wees met een groezelige vinger naar het blonde hoofd van Sophie. “Als je nu niet begint met leven, wanneer dan wel? Als je niet leeft ben je doder dan wanneer je dood bent, snap je? Later komt nooit, het blijft altijd nu.’

Sophie zag een fles drank in de tas van de vrouw zitten en een foto van een wit hondje. ‘Dank u dat u mij geholpen hebt. Ik zou u graag iets geven, maar ik heb alleen mijn flesje melk bij me. De vrouw glimlachte. ‘Lief zijn is een goed begin.’ Ze pakte het flesje aan en deed het in haar tas. Ze stond op en liep weg zonder te groeten. ‘Het is al waar je heen wil, het gaat nooit meer nu dan nu worden. En zulke schoenen maken ogen blij, maar voeten verdrietig, heel verdrietig.’ riep ze zonder om te kijken.


Sophie deed haar schoenen uit en zette haar voeten in het vochtige gras. Het was lang geleden dat haar blote tenen gras gevoeld hadden, ze waren alle tien blij.

Comments
* De e-mail zal niet worden gepubliceerd op de website.