Mijn religie is simpel, mijn religie is vriendelijkheid


'Gaan' npo1, 10-07-2019 BNNVARA


Ik heb een vreemde verhouding met geloof. Opgegroeid in een gezin dat niet aan religie deed, trok het wel mijn interesse. Als buitenstaander zag ik echter eerder de vreemdheid, de in mijn ogen rare rituelen, de ongelijkheid en oneerlijkheid. Het zand in de ogen en de hardheid zag ik eerder dan de mooie en liefdevolle kant ervan. Ik had als klein mens zo mijn vraagtekens over de heilige boeken die door eeuwen correctie, politiek en volksmennerij vervaagd waren tot een schim van zichzelf. Was het niet helder wat er gepreekt moest worden, was het niet overduidelijk? Wees goed voor de wereld waar je op leeft, voor de ander en voor jezelf. Hoeveel meer woorden zijn er nodig om dit te bereiken, hoeveel altaren, gewaden en heilig water voor we deze kennis integreren?

Heel bewust ben ik mijzelf dat ik bijna niets weet, zeker ik niet. Maar ik kan wel voelen, diep in mij heb ik gevoel voor moraal, zit het goed en kwaad verankerd. En wat ik voelde was steeds een strijd, een lijdraad die misschien de intentie had de goede richting op te gaan, maar die het doel klaarblijkelijk miste. Veel goeds heeft het niet opgeleverd, hoeveel doden zijn er gevallen, hoeveel harten ontwricht, hoeveel leed is er kwetsbaren aangedaan in de naam van geloof. Ik ben er geen aan gaan hangen, nooit totaal. Al probeer ik met alle macht het leven te leven zoals ik denk dat het bedoeld is, zonder anderen of mijzelf onnodig pijn te doen als het even kan. En liefst door een beetje blijheid te veroorzaken. Ik doe mijn best, meer kan ik niet doen. En als ik na mijn dood beoordeeld ga worden, door een hogere macht of mijzelf, hoop ik dat dat genoeg zal zijn.

Ook het boeddhisme kwam mij onder ogen. Veel te groot en te complex voor mijn kleine denkertje. Tot ik de Dalai Lama hoorde spreken, in een taal die ik verstond. Mijn kritische bullshit radar is nooit afgegaan tijdens zijn lezingen. Ik hing aan de lippen van deze man die zichzelf ziet als een eenvoudige monnik, maar aangesproken wordt als ‘Zijne Heiligheid ‘ Niet nodig was het om bekeerd te worden, zelfs je eigen geloof mag je houden, en niet nodig was het om rituelen uit te voeren die uit een andere cultuur komen. ‘Mijn religie is simpel, zei hij ’mijn religie is vriendelijkheid.’ En vriendelijkheid straalde hij uit, alsof het je lieve opa was die je vertelde hoe het leven in elkaar stak. Nooit hard geworden ondanks ballingschap en bezetting van zijn land, nooit verbitterd.

Ik ben geen boeddhist geworden, maar ik heb er veel van geleerd. Ik ben er wijzer van geworden dan ik was en dat is zeker meegenomen. De veertiende Dalai Lama, Tenzin Gyatso werd deze week 84 jaar. Nog altijd reist hij door de wereld en blijft hij kalm en aardig bij alle tegenwind in een leven dat hij zelf niet gekozen heeft. Hij is niet omgevallen door alle verering, hoe moeilijk dat is zie je aan alle pop en filmsterren. En hij heeft nooit de keuze gemaakt voor verkilling terwijl alle reden ervoor hem aangereikt is.

 Zijn foto hangt aan mijn muur, ter inspiratie. Ik heb wel de neiging tot verharding en bitterheid. Zijn glimlach helpt me terugschakelen, relativeren en zacht worden.

 Ik wens hem nog heel veel jaren in schitterende gezondheid en daarna...tja, dat weet ik nog steeds niet, maar als er iemand iets moois verdient is hij het wel.  



Comments
* De e-mail zal niet worden gepubliceerd op de website.