Gezichtsherkenning


31-4-2019 BNNVARA 'Gaan'

Vroeger, toen ik door China reisde werd ik aangestaard om mijn lengte, rode haar en groene ogen. Nu gebeurt dan niet meer, China weet hoe wij eruitzien. China weet ook hoeveel geld ik op mijn bankrekening heb, het blijft niet geheim wat ik bestel op internet en waar ik werk. Ze doen er nog niets mee, ze slaan het op voor later, als ze meer macht hebben.

Eerst schijnt het in China nog enger te worden dan het al was voor de inwoners. Er zijn camera’s met gezichtsherkenning, overal. Al je handelingen worden opgeslagen en daar krijg je dus punten voor. En erger nog, strafpunten. Op slecht gedrag staan sancties. Onaangepast gedrag wordt gestraft. Is dit een aflevering van Black Mirror? Nee, in 2020 gaat dit programma serieus in.  En hier? Giethoorn en alle nagelstudio’s en patatzaken hebben ze al opgekocht, het gaat sneller dan je denkt.

Ik liep achteloos in Almere over de busbaan richting het station, strafpunten Jacqueline, de busbaan is verboden terrein en een rood licht negeren zoals je net deed, helemaal fout. Tien minpunten, minimaal. In mijn tas heb ik een reep chocolade die ik straks in de trein op ga eten terwijl ik een dom spelletje doe op mijn telefoon tot ik op mijn bestemming aankom. Weer tien minpunten, ik had een appel kunnen eten terwijl ik Kafka las. Ik neem de roltrap in plaats van de trap als ik aankom, hoe ongezond, min vijf. Ik gooi niets in het papieren bekertje van de bedelaar, oei, min drie? Nee, plus vijf, bedelen mag niet en dat belonen is blijkbaar slecht. De bedelaar heeft min vijf, maar hem boeit het niet.

Ik maak een stom grapje op facebook en ik geef ergens een te scherp commentaar op, omdat het kan. Er gaat een alarm af, mijn telefoon. Je moet nu onmiddellijk stoppen met je slechte gedrag. Nog een keer zo ernstig de fout ingaan en we vertragen je internet voor een maand. Ik plof op de bank en plaats wanhopig mijn schoenen op de salontafel. Ploffen op de bank, vieze schoenen in huis, nee, zelfs op tafel. Vijfentwintig minpunten. Mijn internet is ernstig vertraagd, ik doe een half uur over het downloaden van een foto, het lijkt 1993 wel. Ik vloek even, rood licht op mijn telefoon. Als je nog ooit met de trein wil moet je nu stoppen, min vijf. Ik sla mijn hand voor mijn mond en ga van schrik rechtop zitten als een stokstaartje in de zon. Ik durf bijna geen adem meer te halen.

Mijn man komt thuis, waar ik niet officieel mee getrouwd ben, maar wel mee vrij. Min, min! Hij is net zo erg als ik. We kruipen tegen elkaar aan op de bank, hij een biertje ik een kop thee met een stuk noga. We kijken een slechte serie op Netflix. Ik heb de ramen al een tijdje niet gelapt en de kat staat buiten, het regent een beetje en ik vergeet hem binnen te halen. Daad na daad kelderen onze punten.

 Aan het eind van de dag wordt er aangebeld, een busje van de regering met twee kartonnen dozen en twee dekentjes. Gelieve uw brandweerrode pumps achter te laten mevrouw. Kiest u een plekje in het park, uw huis is nu van de staat. Ik ben een ontzettend mislukte Chinees.





Comments
* De e-mail zal niet worden gepubliceerd op de website.