Troost


19 Jul

Als iemand in je omgeving verdrietig is doet dat meestal ook iets met jezelf. Je zou het verdriet het liefst helemaal wegnemen of op zijn minst verminderen, lichter maken. Jammer genoeg lukt dat wegnemen meestal niet. Het iets dragelijker maken soms wel, een mens heeft af en toe anderen nodig omdat we sociale beestjes zijn.

Troost bieden is mooi, maar moeilijk. Als trooster moet je voorzichtig en gevoelig zijn. Het proces waar de ander in zit is persoonlijk. Je moet rekening houden met de relatie die je met de ander had voor het verdriet er was. Hoe dichtbij kan je komen? Een huilende onbekende in de trein doet ook iets met je, maar daar een arm omheen slaan doe je niet. Een zakdoekje geven en een glimlach zijn dan precies genoeg. Je verdrietige grote liefde vraagt veel meer dan dat,  langdurige zorg en empathie. Daar zitten dan nog ontzettend veel variaties tussen, je moet je reactie zorgvuldig kiezen. Reageer op de ander, laat hem bepalend zijn. Bied nabijheid maar dring jezelf niet op. Sommige mensen willen even alleen zijn terwijl anderen een knuffel nodig hebben. Luister vooral goed naar wat de ander vertelt, meestal kun je daar geen buil mee vallen. Er zijn en simpel weg luisteren, ook al hoor je hetzelfde verhaal drie keer, kan helpend zijn.

Naast luisteren wil je ook zelf iets zeggen. Vraag een ander niet te stoppen met huilen. Hij stopt wel, niemand huilt voor altijd door. Een huilende ander maakt je verlegen met jezelf, als je vraagt te stoppen, ook op een lieve toon, vraag je dat een beetje voor jezelf. Zeg ook niet dat je precies begrijpt wat de ander voelt, want je hebt geen idee wat er in het hoofd van de ander omgaat, zelfs niet als je precies hetzelfde ooit doorstaan hebt. Je kunt wel benoemen dat je ziet dat de ander het moeilijk heeft en dat je bij hem bent. Probeer het verdriet niet kleiner te maken door dooddoeners. ‘Tijd heelt alle wonden.’ of ‘Het leven gaat verder’ zeggen kan onbedoeld hard aankomen. Het zijn feiten die waar zijn, maar het gaat nu niet om feiten maar om gevoel. Je probeert met ‘We gaan allemaal een keer dood’ of ‘Het is nu eenmaal zo.’ het verdriet af te kappen, je ontneemt de ander het recht op zijn gevoel, snap je?

Soms zul je jezelf machteloos voelen omdat je minder kunt dan je zou willen. Dan moet je niet vergeten dat het feit dat je aandacht hebt voor de ander al helend is. Er gewoon zijn is soms genoeg. Misschien kun je niet meer doen dan een glas water halen, iemand thuis brengen of de afwas doen. Dat betekent meer dan je denkt.

Verdriet van een ander kan eng zijn. Het confronteert je misschien met mogelijk eigen verlies en dat is onprettig. Je kunt ook bang zijn dat de ander in snikken uitbarst en dat je dan niet weet wat je moet doen. Stel dat dat gebeurt, dan hoef je er niet heel veel mee dan er even zijn. Ontloop mensen waarvan je weet dat ze veel verdriet hebben niet, wees stoer. Je hoeft geen gesprekken over te hebben over wat er mis is, een beetje begrip is genoeg.

 Weet,:’Bedenk dat je met zekerheid ooit zelf verdrietig zult zijn en wees de voorzichtige troost die je dan zou willen hebben.’

Comments
* De e-mail zal niet worden gepubliceerd op de website.