Luister naar mij!


22 Feb

Ik weet iets.

Ik weet niet veel, maar ik weet iets. En ik ga het met je delen. Jij bent jong, ik ben oud. Ik heb er bijna een heel leven over gedaan om een beetje uit te vogelen hoe “het leven” werkt. Had ik sommige dingen eerder geweten dan had me dat problemen, pijn in mijn hartje en andere ellende bespaard. Ik heb dus besloten dat ik jou het een en ander ga uitleggen. Doe ermee wat je wil. Ik niet je goeroe en niet je moeder, van mij hoef je dus helemaal niets. Sterker nog je hoeft dit niet eens te lezen. 

Om te beginnen, in jouw ogen ben ik dus heel oud. Ik besta misschien niet eens, ik ben een figurant en ik sta mijlen ver af van jou en jouw wereld. Maar in wezen zijn we dus niet zo anders, dat lijkt maar zo. Iedereen wordt bij de geboorte in het leven gegooid, daar kies je zelf niet voor. Daar ben je dan, verder moet je het maar uitvinden. In het begin kun je je niet eens omdraaien en schrik je van je eigen hand. Je hele leven ben je aan het uitzoeken hoe alles eigenlijk moet. Ik doe dat ook nog. Ik ben nog steeds dezelfde die ik vroeger was. Ik weet iets meer dan toen en de verpakking is anders geworden, maar ik probeer er ook iets van te maken. We modderen maar wat aan. Allemaal? Ja allemaal. De grap is dat de mensen van wie je denkt dat die de wijsheid in pacht hebben ook maar wat doen. De leerkrachten op school, de mensen van de kerk, de politiek. Ze doen wat ze denken dat goed is, maar zeker weten doet niemand het. Ze komen echter vaak best overtuigend over.

Ik ben in het leven talloze keren ongenadig op mijn bek gegaan, net zoals iedereen. Een perfect leven bestaat niet, echt niet. Ook al ben je multimiljonair en knap en beroemd. Dan nog krijg je te maken met ziekte, oud worden, doodgaan en muggenbulten. Ik ben precies zoals het hoort vreselijk verdrietig en ontzettend blij geweest. Wel eens gemerkt dat verdriet zoveel dieper gaat dan geluk trouwens? Verdriet kan zo pijnlijk zijn en zo lang duren, terwijl puur geluk soms maar een kort moment is. Goed, ik ga je dus verklappen dat je leven nooit helemaal goed gaat zijn. Ook niet als je later een groot huis krijgt of perfecte borsten hebt, echt gewoon nooit. En aan de andere kant, dat het in al zijn chaos prachtig gaat zijn en dat je het niet gaat willen missen.


Luister naar me!

Jij wordt vanaf het moment dat je geboren bent getraind om te “luisteren”, te gehoorzamen. Ze zeggen je dat het niet handig is om aan een brandende kaars te komen. Je doet het toch. “Auw” Je moet tante Trudie een kus geven op haar verjaardag. Doe je dat niet? Tik voor je billen, stout. “Auw” Dek je zelf de tafel? “Lief, kus.” En zo word je steeds tammer. Dat gaat er diep in zitten, het idee dat dat moet. De wereld functioneert erop, het zou maar rommel geven als niemand zich aan regels en wetten hield. We aten de chocolade rechtstreeks uit de schappen van de supermarkt en plasten tegen het monument op de Dam. Dat is niet goed, dat snappen we best. Maar we volgen wel erg graag leiders. Zijn we “braaf” dan wordt dat steeds beloond. Grote jongen, lieve meid. Zoals je op school moet zitten en luisteren, zo luister je later naar je hoofd werkplaats of chef receptie. Maak geen stampij, loop met de stroom mee. De meeste mensen komen er pas heel veel later achter dat je niet altijd naar iedereen met een streep een ster of een grote mond hoeft te luisteren. Het is jouw leven, je hebt het recht om zelf te denken. Ook als er zevenentwintig man zeggen dat we allemaal naar rechts moeten, jij kunt links veel beter vinden. En dat mag. Heel weinig mensen durven dat.

Er zijn experimenten gedaan waarbij iemand in een wachtkamer werd geplaatst waar andere mensen zaten die bij het experiment hoorden. Na een poosje kwam er rook onder de deur door. Iedereen negeerde het. De proefpersoon reageert aanvankelijk wat geschrokken. Maar omdat het niemand lijkt te deren reageert hij zelf ook niet meer. Dat komt er nou van. Er zijn meer heftige experimenten die dat aantonen.

We zijn schaapjes, gedwee. We lopen achter de massa aan en luisteren naar bazen. Als je dat weet van jezelf, heb je iets te kiezen. Dan kun je kiezen voor volgen of niet volgen. Niet volgen is moeilijk, daar staat dus heel vaak straf op. Er wordt dan geprobeerd om je weer bij de kudde te krijgen zodat je weer gras gaat eten. Zeg je: ”Nee” tegen je baas, dan kun je nog zo gelijk hebben, je bent lastig. Ben je vaak lastig, dan lig je eruit. Ik pleit dan ook niet voor de optie “ongehoorzaam zijn”, ik zeg je dat het kan. Luister in ieder geval goed naar je eigen mening voor je die van een ander volgt. Vertrouw je eigen gevoel, het heeft vaak gelijk.

De schaapjes die naar links gingen ontdekten vaak nieuwe dingen. Ze komen eerder de grote boze wolf tegen, dat wel, maar ze vinden ook vers gras en prettige bergbeekjes. Ik wil maar zeggen, ongehoorzaamheid kan je flink in de problemen brengen en je een rot leven bezorgen, maar je kunt er ook heel blij van worden. Alle grote kunstenaars en wetenschappers dachten voor zichzelf. Maar geloof me, het is moeilijk. Denk goed na waar je dwars in wil liggen, pick your battles. Het allerbelangrijkste is dat je anderen of jezelf er geen kwaad mee doet. Maar iemand die tegen jou schreeuwt om je weer tam te krijgen is minder eng als je hem voorstelt als een klein kikkertje dat heel hard kwaakt. Lekker belangrijk… En feit is, als je vaak genoeg niet volgt raakt men daaraan gewend. Sterker nog, dan gaan mensen juist jou weer willen volgen. Of je dat moet willen is een ander verhaal.

Weet: Je bent getraind om een volger te worden. De wereld probeert om je een volger te laten blijven. Je hebt altijd de keuze om het te doen of te laten.

Comments
* De e-mail zal niet worden gepubliceerd op de website.