Ik durf het niet


15 Apr

Durven

Angst is een mechanisme dat er voor zorgt dat we onszelf in veiligheid brengen als er gevaar is. Een goed systeem ook nog. Als het belletje van de lift gaat en de deur gaat open en er dan een Komodovaraan uit stapt gaat dat systeem aan bij jou. Je kunt niet meer denken aan die schoenen die je net gezien hebt in de etalage, je gedachten gaan naar dat beest voor je met die giftige tanden. Je hart gaat hard zijn best doen om bloed door je lijf te pompen zodat je spieren zich optimaal kunnen voorbereiden op heel hard wegrennen of vechten. Jouw hersenen krijgen een boost zodat ze heel snel een slim plannetje kunnen bedenken. Je ogen gaan wijd open om hem zo goed mogelijk in het snotje te houden. Je haar gaat overeind staan in een kansloze poging om er groter en enger uit te zien en hij van je schrikt. ( Zie boze kat.)

Dat gebeurt allemaal ook als je schrikt van je dominante baas die tegen je komt schreeuwen dat de blikjes tomatenpuree nog steeds niet aangevuld zijn en dat er een pot mayonaise bij de kassa is gevallen en dat jij die drie minuten geleden al op had moeten ruimen. Dan gaat je systeem op varaan stand, voor niets. Je baas schreeuwt wel, maar bijt niet in je kuit.

Sommige mensen hebben een heel erg goed overleef systeem, zij staan voortdurend aan. Omdat een groep jongens in de straat naar ze kijkt, omdat de tampons in de winkel op zijn en je moet vragen of ze ze achter nog wel hebben, omdat de hoge duikplank wel erg hoog is. Je lijf zegt dan voortdurend, ren, vecht, bevries, anders is het leed niet te overzien. Is het in het geval van de varaan handig, in het geval van de baas nutteloos, hier is het ronduit lastig. Je lijf staat zo vaak onder spanning dat je stress ervaart, daar kun je klachten van krijgen. Als het zo erg is heb je een beetje hulp nodig, zoek dat, echt doen hoor!

Hoe los je het tussengeval op? Je moet dus beseffen wat er gebeurt, varaan stand. En je afvragen hoe erg het nu echt is. De schreeuwende baas lijkt wel bedreigend, maar in feite is hij dat niet. Het ergste wat er kan gebeuren is je baan kwijtraken. Dat wil je niet, maar het brengt je leven ook niet direct in gevaar. Relativeer zo goed mogelijk in je hoofd de situatie, bedenk wat je kunt doen. De mayonaise opruimen, later rustig met hem in gesprek gaan en vertellen hoe je je voelt als er zo tegen je geschreeuwd wordt. Je kunt het ook zo laten, het zegt over hem dat hij een nare vent is, je hoeft je er niets van aan te trekken. Je wil gewoon je baan houden en hebt maling aan hem, je accepteert zijn onhandigheid. Jij maakt een keuze, je bepaalt zelf wat je wil met die situatie, niet je lijf in noodstand. Blijf adem halen, het is niet erg dat je handen trillen of je ogen tranen, dat doet de natuur. Vergeef jezelf dat het gebeurt, het neemt vanzelf weer af.

Het is af en toe wel handig om de signalen die je lijf geeft gewoon te negeren. Ik durf bijvoorbeeld echt niet uit een vliegtuig te springen. Maar ik wilde wel graag een keer een parachutesprong maken. Alles in je schreeuwt dan ,:Nee, niet doen, je gaat dood!’ Dat voel je overal, je kunt het niet ontkennen. Ik deed het toch en het was een overwinning.

Kijk per situatie wat je winst en verlies is en laat je hoofd soms de baas zijn over je lijf. Vraag die opslag, ga op karate, bel een uitgever en vraag of je je manuscript op mag sturen. Maar ren heel hard weg als er varanen op je pad komen, in welke vorm dan ook.

 Weet, :Je hoeft dingen niet te durven om ze te doen. Als je het graag genoeg wil moet je het gewoon toch proberen. 

Comments
* De e-mail zal niet worden gepubliceerd op de website.